Advert
Her şey normal mi?
Özlem Üney

Her şey normal mi?

Son zamanlarda kendime en çok sorduğum fakat cevabını ararken kafamın karıştığı bir soru; “Her şey bu kadar normal mi?”

Yolda kendimle çelişik durumuma anlam vermeye çalışan, iç sesimle, istişare içinde ilerliyorum.

“Ne olacak bu memleketin hali” sorusunu bile sormuyorum artık, gazetede bir şehit, bir tecavüz haberi gördüğümde sıradan bir durum gibi okuyup geçiyorum!..

Ortaokul lise çağlarındaki gençlerin yetişkinler gibi aşk yaşamasına tepkisiz kalıyorum!..

Vermiş olduğum sözleri yerine getirememek rahatsızlık vermiyor. Çünkü kendim için yaşamalıyım!..

Zam gelmiş umurumda değil!..

İnsanlar iki yüzlü riyakarmış o da umurumda değil!.. Menfaatlere göre yaşıyormuşuz sorun mu bu?

Öğrenci öğretmene, çocuklar ebeveynlere posta koyuyormus, koyar tabii onlar da bir birey!..

Biri birini dövmüş, döver tabii hak etmiştir!..

Milyon tane örnek verebilirim size…

Biz gezelim, yiyelim, içelim, eğlenelim, hayat devam ediyor çünkü!!!

Her şey bu kadar normal mi?

Ruhumuz, midemiz, aklımız her şeyi kaldırır, kabullenir oldu bu sistem içinde…

Bu kadar tepkisizlik, bu kadar kabulleniş ürkütüyor…

Etrafımda olan bitenleri, kendimi anlamaya çalışıyorum. Anlamaya çalıştıkça kafam karışıyor. Sonra onu çözeyim derken daha çok dolanıyorum kendime.

Çaresizlik hissi mi bu kabulleniş ya da sessiz çığlık mı?

Yoksa hepimiz çöldeki “bahtsız bedevi” miyiz? Vahada bir sirk içinde avunan… Koca çölde susuz kalmış serap gören…

Şimdi sen söyle hayat, isyan mı bu, yoksa kabulleniş mi? Umursamazlık mı?

Her şey gayet normal gözüküyor ama fark edebildiniz mi acı gerçeği?

Kendi mezarımıza toprak atıyoruz…

Sende Yorumla...
Kalan karakter sayısı : 500