Advert
Kardeşim benim
Tuğba Aydın

Kardeşim benim

İnsanın dünyada tadabileceği en güzel hislerden biri, bence bir kardeşe sahip olmasıdır. Senin bedeninle aynı yolculuğu yapan, aynı rahme düşen, orada büyüyen, dünyadaki ilk mekânını paylaştığın yoldaşındır çünkü.

Bir kardeşim var. Hayatımın her şeyi. Her şeyiyle hayatımın en içinde yeri...

Altı yaşındaydım onu ilk kez kucakladığımda. O yıllara ait anılar pek canlı olmaz belki ama ben hiç unutmuyorum onu ilk görüşümü. Zaten ben istemiştim ya bir kardeşim olmasını. Doğana kadar hayallerimde yaşattım onu, doğduğu andan sonra da kalbimde.

Bir fotoğrafımız var kucağımda tuttuğum; neredeyse ayakları yere değecek. O altı aylık, ben altı yaşında. Ama pek de boy farkı yok aramızda. Çok kısa sürede de kapattı o farkı zaten, şimdilerde boyumdan büyük. Babam o gün aramızdaki sözsüz anlaşmayı başlatmış meğer onu kucağıma vererek. Ömrüm boyunca o benim kollarımın kucakladığı en benden şey oldu.

Hayatım boyunca hep önce o geldi. Derdim ki, mümkünse ailemle birlikte öleyim ama kardeşim yalnız kalacaksa ben de onunla kalayım. Çocukça bir korku, evet, ama bu koca dünyada onun bir başına kalması tüm acılardan daha acı gelirdi. Ben geri kalan her şeye katlanabilirdim. Ama o bensiz kalmamalıydı.

Sonra ilkokuldaydım. Bir not defteri almıştım üzerinde bebek resmi olan. Kardeşim yerine koymuştum o resmi, hiç yanımdan ayırmazdım. Bir gün bir arkadaşımla ladese girdik. Ben kaybettim ve karşılığında benden o defteri istedi. Dünyam-evet, o zamanlar oldukça küçüktü ama küçük olsa da yıkıntısı şimdiki kadar acıtıyordu- başıma yıkılmıştı. O defteri ona vermedim. Veremezdim. Önlüğümün göğüs cebinden hiç çıkarmadım bir daha. İsterse bana küssün o arkadaşım, umurumda değildi. Benden kardeşimi istemiş kadar düşman oldum.

Daha sonra büyüdük. Hayatın beni incitmesi neyse de onu incitmesine fena içerliyordum. Elimden gelse onu bir fanusa kapatıp pamuklara sarardım. Hiç kimsenin, hiçbir şeyin ona ulaşmasına izin vermezdim. Sonra da baktım ki herkes kendi ayaklarıyla yürümeli kendi yolunu. Ama kırıldığı zaman bütün dünyaya meydan okuyacak gücü kendimde buldum.

O, benim küçük kardeşim. Harika bir çocukluk geçirdim onunla. O, olmasaydı asla harika olmazdı. Kardeşi olmayanlara da haddim olmasa da üzülürüm içten içe. Sanki bir duyuları eksik gibi gelir. Kardeşim benim 6. duyum. Onunla daha iyi anladım hayatı, kendimi... Kardeşlik, benim en kıymetli hissim.

O, benim kucakladığım en ağır, en tatlı, en eşsiz, en harika, en yorucu, en telâşlı, en sevgili yüküm.

Sende Yorumla...
Kalan karakter sayısı : 500